حكمرانان كاكوى شهر اصفهان را وسعت دادند . مافروخى در محاسن اصفهان چنين نوشته است كه علاء الدولهء كاكويه حصار شهر را كه طول آن بيش از پانزده‌هزار گام بود ساخته است . شهر در اين موقع دوازده دروازهء بزرگ داشته كه از مفرغ مستور بوده و به حدى فراخ بوده كه بزرگ‌ترين پيلان با مردان جنگى كه سوار آن‌ها مىشده‌اند و سلاح و پرچم با خود داشته‌اند ، براحتى از آن مىگذشتند و از جملهء مفاخر و زينت داخلى شهر هزار كوشك و سراى بوده است و كاروانسراهاى عالى و مساجد خوب داشته . هر روز دوهزار گوسفند و صد رأس گاو ذبح مىشده و در محلهء كروآآن پنجاه مسجد بوده است . يكى از محله‌هاى امروز اصفهان به نام پشت‌بارو معروف است كه به محلهء بيدآباد از محله‌هاى قديمى و پرجمعيت اصفهان اتصال دارد و چنانچه از اسم آن معلوم مىشود ، به عقيده جمعى از مطلعين ، اين قسمت حد خارج باروى علاء الدوله مىباشد . محله‌هاى ديگرى كه در خارج از اين بارو واقع مىشده‌اند ، به ترتيبى كه مافروخى در محاسن اصفهان آورده است ، عبارت بودند از : كماآن ، برآآن ، سنبلان ، خرچان ، فرسان ، باغ عبد العزيز ، كروآآن ، اشكهان ، لنبان ، ويدآباد . شيخ الرئيس ابو على سينا ، فيلسوف شهير ايران ، چندى وزارت علاء الدوله را به عهده داشته است و در ضمن اشتغال به شغل وزارت تدريس هم مىكرده . قبه و مدرسهء ابن سينا در باب الدشت ( كوى در دشت امروز ) هنوز باقى است و عامهء مردم آن حدود را به نام على سينا مىخوانند . اصفهان در عهد سلاجقه در سال 438 طغرل مؤسس دولت سلجوقى به عزم تسخير اصفهان شهر را در محاصره گرفت ، اما قادر به گشودن آن‌جا نشد و ابو منصور فرامرز كاكويه ، نبيرهء علاء الدوله ، در مقابل سلطان سلجوقى سخت پايدارى كرد .